[Bizans İmparatoru Iustinianos’un buyruğuyla kapatılana dek etkinliğini sürdüren Akademos Bahçesi (Academia) örnek alınarak, Rönesans’ta Fransa ve İtalya’da şair ve sanatçı topluluklarının oluşturdukları çok sayıda akademi ortaya çıktı. 1440’ta Floransa’da kurulan Accademia Platonica, Rönesans döneminin en ünlü akademisiydi.]

Tarihi, Antik Çağ düşünürü Platon’a dek uzanan üniversiteler, potansiyel olarak kültürel gelişmenin düğüm noktası ve bilimsel ilerlemenin temelidir ve bu özellikleri dolayısıyla, “doğru”nun, bilimsel gerçeğin, araştırma disiplininin de simgesi olarak kabul edilirler ve bu yüzden toplumun ileriye dönük yüzünü temsil ederler.

Ancak bugün “kültürel etkinlikler” ve “dersler” (“akademik çalışmalar”) öğrencinin yaşamında kendilerine iki ayrı alan olarak yer bulabilmektedirler. Öğrenci, bir yandan “akademik çalışmalarda bulunup” diğer yandan sosyal etkinliklere zaman ayırmayı akademik yaşamın bir gerekliliği olarak değil, bireysel bir seçenek olarak algılamakta. Bu durum birçok üniversitemizde sosyal-kültürel etkinliklere gerekli önem verilmeyerek ya da diğer bazı üniversitelerimizde de etkinlik düzenlenirken bu ayrıma uyularak kendini belli etmektedir. 

Bahar Şenlikleri, bu anlamda, üniversitelerde bu iki “ayrı” alanın geniş bir öğrenci kitlesi açısından kesişmek zorunda kaldığı (aslında yukarıdaki ayrım dolayısıyla yalnızca takvimsel olarak üst üste bindiği), dolayısıyla öğrencinin iki arada bir derede kaldığı bir dönemdir. Bu nedenle, “kültürel yaşam alanı”nın getirilerinin kendilerine “akademik ortam”da yer bulamaması ve akademik çalışmaardan kaynaklanan birikimin kültürel ortama yansıyamaması gözle görülür hale gelmektedir. 

Yıl boyunca derslerle “cebelleşen” öğrenciler, Bahar Şenlikleri dönemlerinde ellerine yılda bir kez geçen bu fırsatı değerlendirip “dağıtıyorlar”. Ya dersleine girmekten şenlik etkinliklerine vakit ayıramıyorlar ya da “çılgınlar gibi eğlenmekten” derslerine girmeye vakit bulamıyorlar. “Görmemişin Şenliği olmuş” gibi oluyor. Bu “dağıtma” (dağıtma isteğinin birey açısından kaynağı ele alındığında) da daha önce değinilen kültürel yaşam-akademik yaşam ayrımının doğal bir sonucu olarak ortaya çıkıyor.